Dat de danswereld onvoorspelbaar is, wist ik al. Toch kom ik soms nog wel eens voor een verrassing te staan. Zoals nu, dus. Daarom vandaag een blog over omgaan met teleurstelling, en dan met name een teleurstelling die aanvankelijk geen teleurstelling leek te zijn.

In mijn blog ‘Op auditie in België; een reisverslag’ (zie knop hieronder) schreef ik over mijn meest recente auditie. Deze auditie was goed verlopen en ik was aangenomen!

Meer dan een maand lang leefde ik in de veronderstelling dat mij een toptijd te wachten stond. Ik mocht dansen in Halloween- en Kerstshows! Ik mocht mezelf verder ontwikkelen als danser en ik zou nieuwe mensen leren kennen.
Er stond mij een avontuur te wachten waarvan ik had gedroomd. Ik deed thuis elke dag krachtoefeningen om in vorm te zijn.

Het nieuws dat ik gisteren kreeg, was dan ook als een klap in mijn gezicht.
Ik mag het toch niet doen.

Na de auditie bleef het stil vanuit de werkgever. Ik hoorde maar niets en hoorde maar niets, maar ik dacht: Ik ben geduldig. Ik ga me niet opdringen. Straks vinden ze mij nog irritant. Dus ik wachtte af.
Maar het duurde toch wel erg lang, dus gistermiddag stuurde ik een berichtje om te vragen wanneer ik mijn planning zou krijgen.
Toen hoorde ik het dus. Dat ik mijn planning niet had ontvangen omdat ik niet was ingepland voor de producties.
‘Misschien tot een volgende keer!’ stond er in het standaard berichtje dat ik terugkreeg, alsof niet zojuist de grond onder mijn voeten tijdelijk was weggezakt.

En ik wist wel dat er een mogelijkheid was dat niet iedereen van de geselecteerde dansers ingepland kon worden, maar ik was er toch zo op gaan rekenen. De kans om wel ingepland te worden, was toch veel groter? Mijn beschikbaarheid was top. Ik had geen ander werk om rekening mee te houden. De commissie was enthousiast over mij en vroeg me om geen andere contracten aan te nemen, zodat ik bij hen kon werken. Er waren geen struikelpunten, daar was ik van overtuigd.
Ik was gewoon heel hoopvol.
Dus ja, daar zat ik dan. Bij de bushalte, terwijl ik ook nog net de bus gemist had en ik enkele minuten ervoor nog een andere afwijzing in mijn mail had gekregen. Ik voelde me behoorlijk dramatisch. Daar maak ik zeker geen geheim van. Het was dat het niet regende, en dat er geen auto vlak voor mij door een plas reed en een golf water over mij heen spatte, anders had ik zo in een scène uit een Amerikaanse dramafilm kunnen zitten.

Ik wil dit geen sombere blog maken. Ik ben ook niet zozeer somber. Ik ben uit het veld geslagen. In de war.
Dus om jou, beste lezer, niet dramatisch je dag te laten vervolgen na het lezen van mijn blog, zal ik er maar een les uithalen.

En die les is, dat ik trots ben op mezelf.
Ik heb mijn hele hart gegeven op die auditie en ik was zo ontzettend blij en dankbaar toen ik was aangenomen. Ik heb geduldig gewacht tot ik iets zou horen, en toen datgeen wat ik hoorde, niet was wat ik had verwacht en gehoopt, was ik diep teleurgesteld.

Dat leert mij dat ik precies heb gedaan wat ik had moeten doen. Dat ik een gepassioneerde, enthousiaste, dankbare, geduldige danser ben. En een hoopvolle.
Dat ik zo teleurgesteld was, is alleen maar een teken dat ik geef om dit beroep. Dat het veel voor me betekent.
Toen ik bij die bushalte zat en mijn beeld van het aankomende halfjaar in duigen zag vallen, zei ik wel even boos in mezelf dat de danswereld het maar moest bekijken. Dat ik ging emigreren naar Noorwegen en in een huisje op een berg mijn eigen groenten ging verbouwen en mijn dansschoenen zou gebruiken als kunstmest.
Maar ik wist dat ik dat niet meende.
Ik wil dansen. Meer dan wat dan ook. De hoop op succes is nog altijd groter dan welke teleurstelling dan ook. Ik ben hoopvol. Die eigenschap neemt niets mij af; zelfs geen werkgever mij ghost.

Dus, voor de mensen die dit lezen tegen wie ik had gezegd dat ik een baan gevonden had, voor de mensen die mij hebben gefeliciteerd, voor de mensen die ik had beloofd foto’s te sturen, voor mijn ouders die al een ticket hadden gekocht: Sorry voor de dode mus.
In de danswereld loopt het niet altijd zoals je had verwacht.
Herstel: In de danswereld loopt het nooit zoals je had verwacht.

Het is nu wat het is. Ook daar wil ik over schrijven. Mijn voornemen was om dit een eerlijke blog te laten zijn. Een verhaal met ups en downs. Zo echt als het leven zelf is.
Daarom in deze blog geen conclusie.

Wordt vervolgd.
Hoop ik.