Vorige week ging ik naar België voor een dansauditie in Plopsaland de Panne. Omdat ik in Nederland woon, en dus best wat reistijd had, duurde deze auditiereis drie dagen.
In deze blog neem ik je mee op die bijzondere reis.
Op naar de auditie!

Zondag: De dag voor vertrek

Ik voelde me een heuse Broadway-ster. Een celebrity. Een supercoole popster.
Ik ging naar een auditie in een ander land! Woohoo!
Oké, België is niet enorm ver, maar dan nog. Ik moest er toch de grens voor over. In feite maakte mij dat dus een ‘internationale auditant’ en dat was ook weer eens een ervaring.

De dag van tevoren stond mijn koffer al zo goed als klaar en had ik het voorbereidend materiaal goed ingestudeerd. Ik wilde niets aan het toeval overlaten en daarom was ik op zondag, de dag voor vertrek, helemaal ready to go.
Ik was niet zozeer zenuwachtig. Toch merkte ik wel aan mezelf dat ik een beetje onrustig was. Ik was heel moe en voelde me wat grieperig. Even was ik bang dat ik door een griepje niet naar de auditie zou kunnen gaan, maar achteraf gezien was het eerder van de gezonde spanning dat ik me wat slapjes voelde.
Ik maakte een korte wandeling om wat frisse lucht in te ademen en zorgde ervoor dat ik vroeg naar bed ging. Ik was er helemaal klaar voor en ik had er meer zin in dan ik ooit in een auditie had gehad!

Maandag: De heenreis

Een van de reden waarom ik zo uitkeek naar de auditie, was dat het aanvoelde als een minivakantie. Omdat de auditie op dinsdagochtend vroeg zou beginnen en tot laat zou duren, was het niet haalbaar om in één dag heen en terug te rijden. Daarom maakte ik er met mijn vader en moeder een gezellig uitstapje van en verbleven we in een hotel.
Met de auto reden we naar Duinkerke. Duinkerke lag maar een halfuur rijden van de Panne en was daarom een prima onderkomen tijdens deze auditiereis.
We kwamen ’s middags aan in het hotel en nadat ik even als een zeester op het bed had gelegen, trokken we eropuit om de omgeving te verkennen.
Duinkerke was mooi! Er was een haven met veel boten en mooie architectuur. Er stonden soms ook informatieborden over wat er op een bepaalde plek gebeurd was tijdens de Tweede Wereldoorlog, wat ook interessant was om te lezen.
Wat ik niet wist, was dat in dit gedeelte van Frankrijk vroeger Vlaams gesproken werd, wat verklaarde waarom sommige straatnamen op Nederlandse woorden leken. Deze auditiereis was dus op vele vlakken leerzaam!

Slapen in het hotel

Hier komen we bij het minder geslaagde gedeelte van de reis. Zoals ik al zei, wilde ik niets aan het toeval overlaten. Daarom pakte ik op maandagavond mijn spullen voor de auditie in en ging ik vroeg naar bed. Echt vroeg. Vroeger dan ik normaal doe.
Toch, dat liggen met mijn ogen dicht was voornamelijk voor de sier.
Ik kon de slaap simpelweg niet vatten. Ik lag maar te woelen en na te denken over van alles en nog wat. Ik moest honderd keer plassen en ik kreeg dorst, en hoe langer ik wakker lag, hoe meer zorgen ik me maakte over de auditiedag. Hoe kon ik nou op mijn best zijn, als ik niet had geslapen? Ik frustreerde me mateloos en door al die frustratie, kon ik natuurlijk nog slechter slapen.

Dat was het moment waarop ik terugdacht aan wat een van mijn dansdocenten ooit tegen mij en mijn klas had gezegd. Het was de dag voor een belangrijk dansexamen en iedereen was zenuwachtig.
‘Raak niet in paniek als je vannacht niet kan slapen. Dat is begrijpelijk als je een belangrijke dag voor de boeg hebt,’ zei ze. ‘Als je rustig in bed ligt, kan je erop vertrouwen dat je lichaam tot rust komt.’
Daarom accepteerde ik maar gewoon dat ik niet zou kunnen slapen en bleef ik rustig liggen met mijn ogen dicht; zodat mijn lichaam misschien zou dénken dat ik sliep.

Dinsdag

De ochtend van de auditie

Op dinsdagochtend werd ik wakker, wat betekende dat ik uiteindelijk toch in slaap moet zijn gevallen. Ik ontbeet in de hotelkamer met stokbrood en een kop thee, terwijl ik mijn haar invlocht, me aankleedde en mijn broodtrommel klaarmaakte.
Toen we goed op tijd in de auto stapten, was ik er dan ook helemaal klaar voor. Ik deed mijn koptelefoontje in mijn oren en luisterde naar de muziek van de choreografie die ik had voorbereid en naar nog wat andere muziek. Naar muziek luisteren helpt mij voor een dansles of auditie om in de sfeer te komen. Ik vind het niet fijn als de eerste muziek die ik hoor op een dag, de muziek van de dansles of de auditie is. Wanneer ik al naar leuke muziek heb geluisterd voordat ik ga dansen, heb ik al een beetje gedanst in mijn verbeelding, of zo. Dan heb ik al meebewogen op ritmes en heb ik al gevisualiseerd hoe ik zou dansen als ik niet in de auto zou zitten, maar in een danszaal stond.

Vlak voor de auditie

De auditie zelf vond plaats in Plopsaland en nadat ik een nummertje op mijn kleren had geplakt (en ik wederom zo slim was om een berg veiligheidsspelden mee te nemen (zie onderstaande blog)), ging de dag van start.

Ik voelde me soms een beetje geïntimideerd door de andere auditanten. Niet omdat ze er gemeen uitzagen, maar omdat ze er goed uitzagen. Ik zag mensen om me heen waarvan ik kon zien dat het goede dansers waren. Dat is natuurlijk een goed teken, want dan is het een waardevolle auditie, maar het kan je ook aan jezelf laten twijfelen, als je niet oppast.
Maar goed, al snel raakte ik in gesprek met de andere auditanten en bleken ze niet eng te zijn, maar gezellig en ook gespannen, net als ik. Ik moest dus niet te veel focussen op wie er allemaal om mij heen stond en hoe cool ze er wel niet uitzagen, maar gewoon op wat ik kwam doen. Het talent van anderen beïnvloedt niet mijn talent. Dat hield ik in mijn hoofd. Dan zou het echt goedkomen.

De eerste ronde

Toch kwam het niet helemaal goed…
Ik weet niet waardoor het kwam, maar tijdens het dansen schoot er een vreselijke kramp in mijn benen!
Van het ene op het andere moment voelden mijn beide benen aan als drilpudding… maar dan gemaakt van stenen!
Ik kon amper nog bewegen, maar ik moest mij er doorheen slaan. Ik wilde zo graag de auditie goed doen! Mijn benen deden echt veel pijn en ik voelde me draaierig worden, maar ik was vastbesloten om mijn auditie niet vroegtijdig te laten eindigen. Daarom bleef ik rustig ademhalen en deed de auditie precies zoals ik het had willen doen. Het ging ondanks de kramp goed en…
Ik was door naar de tweede ronde!
Wat. Een. Opluchting.

De tweede ronde

De pauze tussen de eerste en de tweede ronde was lang, maar dat was helemaal niet erg. We mochten namelijk met het groepje dat door was naar de tweede ronde, het Plopsaland Park in! Er waren veel mensen afgevallen in de eerste ronde, en daarom waren we net een klein vriendinnenclubje dat elkaar al jaren kent, en door het rustige wandelen, kwamen mijn benen iets tot rust. Het was dus een welkome pauze.

Ik voelde me helemaal op mijn gemak met de andere dansers, wat deze leuke auditiereis nog veel leuker maakte. We leerden elkaar goed kennen en toen de volgende auditierondes begonnen, waren we allemaal erg met elkaar begaan. Er werd samen geoefend, men moedigde elkaar aan en iedereen wenste elkaar succes. Zelfs als er dingen niet goed waren gegaan, konden we daar met elkaar om lachen en de sfeer werd alleen maar beter toen na de allerlaatste ronde bleek dat ons hele groepje was aangenomen!

Aangenomen!

Jaja, lees dat nog maar een keer.
Ik ben aangenomen!
Ik mag gaan werken als danser; al die tijd had ik dat al zo gehoopt.
Ik was superblij en opgelucht dat de auditie zo goed was verlopen en ik was ook reuzeblij voor al die leuke meiden waarmee ik dus zou gaan samenwerken.
Voldaan, maar ook ontzettend moe, was ik blij toen mijn vader en moeder mij met de auto kwamen ophalen. We bezochten de kust van de Panne en van Duinkerke, als afsluiting van de dag, en nog voor het tijd was om te gaan slapen, wist ik dat ik deze nacht beslist niet wakker zou gaan liggen.

Woensdag: De terugreis

Op woensdag kwam ik amper uit mijn bed van de spierpijn, maar ik had wel aan één stuk door geslapen, wat een vooruitgang was ten opzichte van de vorige nacht.
Op deze dag ontbeten we in het restaurant van het hotel, wat ik HEEL ERG leuk vond. Ik weet ook niet waarom. Ik vind dat gewoon echt knus en gezellig en ik houd van croissantjes en broodjes en thee, en dat was er allemaal. Ik genoot ervan zoals ik van alle momenten (op de kramp na) had genoten van deze ‘auditievakantie’ met mijn vader en moeder. Zonder hen was deze reis nooit zo top geworden als nu, dus hen bedank ik hierbij enorm!

Met een goed gevoel keerde ik terug naar Nederland. Ik wist namelijk dat ik snel genoeg weer terug zou zijn…