‘U bent uitgenodigd!’ stond er.

Na elke vijf minuten mijn mail te hebben gecheckt (zonder resultaat) zag ik het mailtje op een moment waarop ik er niet naar zocht. Ik opende mijn mail om een ordernummer op te zoeken van een balletpanty die ik had besteld, toen ik de mail zag.

In een tijdspanne van twee weken ben ik ervan overtuigd geraakt dat het in het leven eigenlijk nooit gaat zoals je verwacht. Dingen gaan vaak volledig anders; soms op een goede manier. Soms ook niet.
De hoop die ik koesterde wat betreft mijn aanmeldingen voor audities, ging niet weg, maar minderde bij iedere afwijzing. Ik had van de 10 aanmeldingen al bij 8 daarvan nul op het rekest had gekregen, hoe groot was dan de kans dat ik bij andere aanmeldingen wel succes zou hebben?

Nou, toch best groot, is gebleken!
Mijn cv en mijn aanmelding waren hier dus reden genoeg om mij uit te nodigen!
Ik heb dus nu twee audities waar ik sowieso heen mag. Het is niet gezegd dat ik door die audities heen kom of dat ik de baan krijg, maar elke auditie is er een, en elke uitnodiging is een afwijzing minder.
Kortom; deze week bracht een positieve verrassing met zich mee.

Dat was ook wel even nodig na de negatieve verrassing die de vorige week met zich meebracht.
Ik liep een blessure op.
Stom! Ik deed ook echt niets geks! Ik zat op mijn bed, stond op, en BAM!
Na al die fratsen die ik in de danslessen uithaal, al die extreme bewegingen en al die lange repetities; allemaal om dan geblesseerd te raken door van mijn bed op te staan. Geweldig. Geblesseerd.
Door mijn heup gezakt, of zo. Mijn fysio zegt dat het een opgebouwde blessure is die ik eerder niet voelde, maar die door die ene beweging aan het licht kwam. Het opstaan van mijn bed was niet de oorzaak, alleen maar de laatste druppen die nodig was om mijn emmer te laten overlopen.
Door de impact van het moment waarop mijn spreekwoordelijke ‘emmer’ overliep, is er een ontsteking ontstaan in mijn heupgewricht dus daar ben ik niet na een dag vanaf.
Ontzettend balen, zeker met de eindvoorstelling van mijn opleiding in zicht. Over twee weken treden we op.

Van de fysio heb ik het advies gekregen om ten minste twee weken rust te nemen, om ervoor te zorgen dat ik tijdens de eindvoorstelling kan optreden.
Ze zou me, in elke andere situatie dan deze, 4 tot 6 weken rust hebben geadviseerd, maar de eindvoorstelling missen is zo in de laatste weken van mijn opleiding niet echt een optie. Daarom is het nu twee weken rust, dan de eindvoorstelling en daarna in de vakantie weer rust.

Toch is dat veel moeilijker dan het klinkt.
Met de eindvoorstelling in zicht, met alle repetities en danslessen, is rust nemen zoveel moeilijker dan welke repetitie dan ook. Elke draai, elke sprong, elke rol valt in het niet bij de taak die ik nu gekregen heb: Doe rustig aan.
Ik probeer in de repetities en lessen rustig aan te doen, maar écht 100% rust is dat natuurlijk nooit. Ik heb het gevoel dat ik geen keuze heb dan de repetities mee te doen, al dan niet met halve energie.
Echter weet ik ook dat het een deel is van het danser-zijn; omgaan met blessures. Dit is niet de eerste blessure die ik ooit ben tegengekomen en helaas zal het ook vast niet de laatste zijn.

Een van mijn docenten zei deze week dat blessures ons iets kunnen leren. Vaak ontstaat een blessure niet zomaar. Het is een opgebouwd iets dat onder de oppervlakte sluimert totdat het tijd is om toe te slaan. Dat doet die blessure niet omdat hij (of zij?) dat leuk vindt, maar omdat wij als dansers een bepaald iets te lang hebben genegeerd.
Misschien was het de lage rugpijn die ik heb genegeerd of het slaaptekort dat ik heb opgebouwd in dit afstudeerjaar. Misschien was het de stress rondom mijn examens die ik niet van mij af heb kunnen zetten of het aannemen van taken waar ik eigenlijk geen tijd voor had.
Hoewel deze blessure enorm balen is en totaal ongelegen komt, kan ik er wel een les uit halen.
Als danser ben je geen robot (hoe handig dat misschien ook zou lijken). Je bent een mens met een lichaam dat rust en ontspanning nodig heeft.

Diezelfde docent heeft mij in die les toen geholpen om beweging een manier van herstel te laten zijn, in plaats van een extern doel waarvoor je door pijntjes en vermoeidheid heen moet gaan.
Zij heeft mij gedurende heel de les geholpen met het vinden van ontspanning in beweging en de beweging van de kleinste spiertjes in het lichaam die je lichaam genuanceerd in beweging kunnen brengen en de grote, vaak vermoeide spieren, kunnen ondersteunen. Ze hielp me in te zien dat het niet altijd nodig is om je maximale kracht te gebruiken. Beweging kan de oorzaak van een blessure zijn, maar evengoed hetgeen wat je help ervan af te komen. Het verschil zit hem in de manier waarop je beweging benadert.

Al met al kan ik stellen; het leven zit vol verrassingen. Positief, negatief, iets ertussen of simpelweg een verrassing die een les met zich meebrengt.
Van deze twee weken leer ik dat sommige processen onder de oppervlakte kunnen sluimeren voordat ze zichtbaar worden, zoals mijn blessure dat waarschijnlijk ook heeft gedaan.
Dat was bij de auditie-aanmelding precies zo. Ik had me aangemeld, bleef doortrainen en bleef erin geloven en ‘hop!’ daar was die mail in mijn mailbox.
Dus ik zal daar maar op vertrouwen. Dat dat de les is die ik hieruit kan halen.
Op dit moment heb ik een doel; fit zijn op de eindvoorstelling. Hoewel het verre van makkelijk is om in een periode als deze rustig aan te doen, zal ik proberen mijn fanatisme op dat doel te richten. Ik zal me maar voornemen dat ik heel goed wil worden in rustig aan doen.
Ik denk dat ik daar dan veel profijt van ga hebben.