Er is een feit waar ik niet omheen kan: Over een maand studeer ik af als danser en dansdocent, maar ik heb nog geen plan voor wat ik daarna ga doen. Iedereen uit mijn klas heeft al werk; ze gaan dansles geven of werken aan projecten. Ik, daarentegen, zie nog een groot zwart gat wanneer ik denk aan de nabije toekomst. De plek waar ik nu dansles geef, heb ik voor volgend jaar afgezegd omdat ik, dit is geen grap, mij voor 9 audities en sollicitaties heb aangemeld.
Ik ga sowieso iets anders hebben, dacht ik, met de nadruk op ‘dacht’.

Ik heb al 7 afwijzingen. Op basis van mijn AANMELDING! Op basis van mijn cv, mijn foto, motivatiebrief of filmpje.
Ik ga niet liegen door te zeggen dat ik totaal niet gefrustreerd ben en dat het mij koud laat dat ik niet eens uitgenodigd word op de auditie of sollicitatie. Ik ga ook niet zeggen dat ik nog tientallen andere opties heb dus dat er absoluut geen reden tot paniek is.
Dat ga ik allemaal niet zeggen.
Wat ik wel ga zeggen is…
‘AAAARRGHHHH!!!!!’

Ik dacht echt dat er wel íéts zou zijn wat ik aankomend jaar kon doen, maar tot nu toe schiet het nog niet erg op. Maar goed, het hoort erbij. Het is het risico dat je neemt wanneer je dit beroep uitoefent. Je aanmelden voor een auditie garandeert niet dat je die auditie ook daadwerkelijk mag doen, net zoals het doen van een auditie niet garandeert dat je de rol of de baan krijgt.
Daarom blijf ik mij gestaag en hoopvol aanmelden. Ik reageer op iedere auditie-oproep of vacature die ik zie en zal het verzamelen van zoveel mogelijk afwijzingen zien als een te verbreken record. Het heeft wel iets indrukwekkends, 7 afwijzingen krijgen in één maand.

Oké, dit zeg ik alleen maar om mezelf op te vrolijken. Maar dan nog.

Ik heb nog twee aanmeldingen waar ik nog reactie op moet krijgen, één oproep waar ik nog op moet reageren en ik heb één ‘open call’ in het verschiet; een auditie waar iedereen op af mag komen. Dat betekent dat ik nog 4 opties heb.

Ach, het is zo onvoorspelbaar en dat maakt het leven spannend en onzeker tegelijk. Voor mij weegt de spanning nog altijd zwaarder dan de onzekerheid. Ik zou dit ‘probleem’ voor geen goud inruilen voor ‘zekerheid’.
Ik heb geen idee wat ik volgend jaar ga doen en dat is prima. Er komt wel iets. Er is iets voor mij, dat weet ik zeker. Zelfs als dat ‘iets’ op zich laat wachten.

En anders heb ik altijd deze blog nog…