Willen dansen is niet iets dat ik kies of ooit gekozen heb. Ik ben nooit wakker geworden met de gedachte ‘misschien moet ik danser worden.’
Willen dansen is altijd een deel van mij geweest. Het was altijd al een zekerheid.
Zo zeker als ik weet dat de zee uit water bestaat en zo zeker als het opkomen van de zon in de ochtend, zo zeker heb ik het altijd al geweten. Het is een levensbehoefte waarmee ik geboren ben en waarmee ik hoop mijn hele leven door te brengen.
Ik wilde al dansen voordat ik wist wat dansen was. Meer dan wat dan ook.

Op vijfjarige leeftijd begon ik met dansen. Met mijn pop Emma onder mijn arm stapte ik de balletschool binnen. Verlegen en zenuwachtig, maar zó opgetogen. Ik zou leren dansen! Ik had een roze balletpakje en balletschoentjes van leer. Er was een houten dansvloer en een balletjuf die er streng uitzag, maar ook heel lief.
Ik weet nog dat ik danste op veel verschillende soorten muziek en dat we verhalen uitbeeldden met ons lichaam. Ik weet nog dat ik bewegingen leerde die ik nog niet kende en hoe dat soms leuk was en soms moeilijk, maar hoe die bewegingen altijd lukten, als ik maar goed oefende.
Waar ik ook was, of wat ik ook deed, vanaf die dag danste ik overal. Ik danste op school, buiten op straat, in de zomer op het strand, thuis rond de tafel.
Hoe ouder ik werd, hoe meer ik ging trainen. Van één stijl naar twee, naar drie, naar ontelbaar. Van één uur in de week naar twee, naar drie, naar vijf, naar twintig, naar oneindig, toen ik eenmaal naar de dansopleiding ging, waar ik mijn middelbare school en mijn hbo-opleiding vervolgde.

Mijn ‘dansavontuur’ werd in de loop der jaren alleen maar mooier. Van spelen in musicals tot reizen naar andere landen om daar nieuwe danslessen te volgen. Van het optreden in voorstellingen tot het dansles geven op verschillende plekken, tot werken als performer in Disneyland Parijs.
Ik heb al zoveel mooie dingen mogen ervaren, dat ik elke dag weer een beetje zekerder weet wat ik altijd al voelde: Ik wil dansen.

En dan nu, op mijn 23^e, bevind ik mij in de laatste maand van mijn bachelor dansopleiding. Nu begint het.
De toekomst.

Ik vind het doodeng. Over een paar weken ben ik klaar met school. Dan heb ik mijn diploma en moet er iets ‘worden’ van mij.
Binnenkort is het niet meer genoeg om enkel en alleen mijn best te doen in de danslessen. Dan ben ik een ‘professional’.
Wat wacht mij dan? Audities? Werk? Geen werk? Succes? Afwijzingen? Ondernemen? Danslessen? Nieuwe, mooie ervaringen waar ik nu nog niets van weet?

Ik sta aan de vooravond van mijn eerste jaar als afgestudeerde en daarom ben ik deze blog begonnen. Door jou, lezer, mee te nemen in het proces van het vormgeven van mijn leven als danser, wil ik een platform creëren waarop het leven als danser open, eerlijk en echt is. Ik weet amper waar te beginnen, maar dat is niet erg. Deze blog is er en zolang ik blijf schrijven, zal ik iets hebben om mij aan vast te houden.

Dit is nog maar het begin. Ik kan nog alle kanten op.
Dit aankomende jaar, wordt een jaar waarin bijna niets zeker is, behalve één ding: Ik wil dansen.