Een unieke cast, geniale teksten, muzikale oorwurmen en onmisbare choreografieën

De in 1977 voor het eerst verschenen Nederlandstalige musical maakte begin dit jaar een opgefriste comeback, geproduceerd door MediaLane. Met onder anderen Gerrie van der Klei, Marjolijn Touw, Renée de Gruil, William Spaaij en Teuntje Post werd de muziek van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink nieuw, ijzersterk leven in geblazen.

In Foxtrot volg je het verhaal van Josine, een plattelandsmeisje dat naar Amsterdam vertrekt en in een pension gaat wonen, waar ook het beroemde revueduo ‘Jerry en Loulou’ verblijft. Het duo, dat in het dagelijks leven doorgaat voor Jules en Lisette, doet zich, in opdracht van pensionhouder Mathilde, voor als precies dat wat Josine nodig heeft: Een zangdocente en een leraar Duits.
Op de achtergrond krijgt het publiek de politieke onrust van de jaren 30 mee, terwijl zich op de voorgrond de onrust der Josines zelfontplooiing afspeelt.
Het gedetailleerde decor van Joris van Veldhoven wekt de indruk dat je als kijker telkens op een volkomen andere plek bent, hoewel sommige decorwissels het verhaal even doen stilvallen.

Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de jaren 30, voelt het stuk actueel aan. Thema’s als oorlog, homoseksualiteit en abortus sluiten ook vandaag de dag aan op de maatschappij. En toch, hoe serieus de aangereikte thema’s ook zijn, wordt er in de zaal met grote regelmaat hardop gelachen om de uitmuntende timing van de cast en de briljante teksten van de schrijvers van toen en nu. Het script is niet flauw of cliché, maar verrassend grappig; de humor overvalt je op onverwachte momenten.

De kracht van deze productie ligt tevens bij de diverse cast. De variatie in leeftijd, achtergronden en zangstemmen maakt het geheel verfrissend. Van de krachtige, soms klassieke stem van Renée de Gruil tot de doorleefde, hese sound van Gerrie van der Klei; het maakt de cast tot een unieke samenkomst van individuen. Samen met het ensemble tilt de cast het geheel naar een hoger niveau, al lijken sommige spelers van het ensemble zo nu en dan ietwat uitgeblust. Er ontbreekt bij hen soms wat explosiviteit, net als op het moment waarop de pauze aanbreekt. Ook daar zit er een kleine dip in de spanningsboog van het verhaal, door de redelijk ‘afgeronde’ scène in de hoedenwinkel, waar Josines transformatie wordt aangekondigd. Daar lijkt wat behoefte aan spanning.

De choreografe van deze productie dient ook zeker besproken te worden, want het werk van Eline Vroon stelt geenszins teleur. De choreografieën versterken het al sterke script met bewegingen die gevarieerd en niet voor de hand liggend zijn. Dans fungeert als een strakke, helder uitgewerkte rode draad in de gehele voorstelling. Dans versterkt wat er op het toneel gebeurt, in plaats van slechts als opvulling of simpel vermaak te dienen wat, helaas, helaas, helaas, nog te vaak het geval is bij dans in hedendaagse musicals.
Van tap tot jazz tot modern; Vroon weet dans onmisbaar te maken.

Kortom; Foxtrot 2026 doet Foxtrot 1977 eer aan. Na een verdiende staande ovatie verlaat cast en publiek het theater, de muziek neuriënd die nog dagen als een oorwurm zal blijven hangen.
Men danst. En al is het op een vulkaan; men danst.

Foxtrot is tot en met 26 juli 2026 te zien in verschillende theaters in Nederland.