Dansles geven is iets wat ik al best veel heb gedaan. Over het algemeen vind ik prima mijn weg als dansdocent. Daarom dacht ik, tijd om eens ECHT uit mijn comfort zone te stappen. Ik reageerde op de vacature: Gezocht! Musicaldocent op een basisschool.

Ik deed dit met het oog op Project (un)comfort zone; de rubriek die ik twee weken geleden ben begonnen op deze blog.

Dus, musicaldocent….
Ik ben dol op musicals. Ik heb zelf ook musicals gedaan en ik zing en acteer graag. Het enige probleem is, dat ik zingen voor mensen vreselijk eng vind. Ik durf dat gewoon niet. Ik vind het een van de engste dingen ter wereld, op achtbanen na.

Daarom ging ik het doen: Musicalles geven. Aan kinderen op een school. Het was een lessenreeks van maar een paar weken dus als ik het niks vond, was het ook weer zo voorbij.
Ik dacht: Als ik musicalles geef, dan móét ik wel voor mensen zingen (de leerlingen). Ik kan die kinderen niet een lied laten zingen zonder het voor te zingen. Dat zou zielig zijn.
Ik koos een lied uit dat ik zelf al vaak gezongen had en wat in het thema van de les paste. Ik overwoog het van tevoren in te zingen en dat aan de kinderen te laten horen, maar dan zou ik volledig het doel van dit project omzeilen. Ik moest ter plekke zingen, anders leerde ik het nooit.

Dus toen gaf ik die musicalles, waarbij ik begon met dansen en acteren. Ik was lekker bezig, leerde de leerlingen de choreografie aan en oefende een korte scène en toen had ik nog een kwartier over.
Ik kan ook gewoon de dans nog een keer herhalen en dan een cooling down doen, schoot er door mijn hoofd.
Ik hoefde niet te zingen.
Ik kon zeggen dat we daar geen tijd meer voor hadden.
‘Volgende week,’ zou ik kunnen zeggen…

Nee!
Nee, ik moest het nu doen.
Daarom verspilde ik geen tijd meer met denken en ging ik het gewoon doen. Ik startte de muziek, pakte Joey (mijn handpop, die een rol in de scène speelde) en begon te zingen. Ik bewoog Joey daarbij alsof hij het zong, en terwijl ik bezig was, vond ik het eigenlijk niet eens heel erg.
Ik zong het lied meerdere keren en de kinderen zongen steeds harder mee, wat mij de kracht gaf ook harder te zingen en op den duur genoot ik er zelfs van! Ik (of nou ja, Joey) zong uit volle borst, samen met de kinderen en na afloop kwam de juf van de school, die het zanggedeelte was komen kijken, naar mij toe.
‘Wat heb jij een mooie stem zeg! Maar dat is vast normaal, want jij doet musical.’

Eh ja.
Volkomen normaal.
Ik vond dit volkomen normaal…